วิธีเขียน 桃 (táo) — ความหมาย “ท้อ”

ลำดับขีดของ 桃 คือ: ขีดแนวนอน, ขีดแนวตั้ง, ขีดพักซ้าย, ขีดพักขวา (ส่วน 木) จากนั้นจึงเขียน 兆 ซึ่งเริ่มจากขีดพักซ้าย, ขีดพักขวา, ขีดจุด, ขีดจุด, ขีดพักซ้าย, ขีดพักขวา (รวม 6 ขีด) จุดที่มักเขียนผิดคือการลืมขีดจุดเล็ก ๆ สองขีดใน 兆 หรือเขียนส่วน 木 ให้ใหญ่เกินไปจนบังส่วน 兆 ควรให้ส่วน 木 แคบและอยู่ซ้าย ส่วน 兆 กว้างกว่าและอยู่ขวา

桃 (táo) แปลว่าลูกท้อ มีหมวด 木 และเสียง 兆 ส่วน 杪 (miǎo) แปลว่าปลายกิ่งไม้ มีหมวด 木 และเสียง 少 (shǎo) ส่วน 杭 (háng) แปลว่าหังโจว (ชื่อเมือง) หรือข้ามฟาก มีหมวด 木 และเสียง 亢 (kàng) แม้ทั้งสามจะมีหมวด 木 เหมือนกัน แต่เสียงและความหมายต่างกันโดยสิ้นเชิง ดังนั้นการสังเกตส่วนเสียงจึงช่วยแยกแยะได้

桃 ใช้ในคำทั่วไป เช่น 桃子 (ลูกท้อ) ผลไม้ที่นิยมกิน, 桃花 (ดอกท้อ) ที่บานในฤดูใบไม้ผลิ และ 核桃 (วอลนัท) ซึ่งแม้จะไม่ใช่ลูกท้อแต่ก็มีคำว่า 桃 รวมอยู่ด้วย นอกจากนี้ยังมีสำนวนเช่น 桃李满天下 (มีลูกศิษย์มากมายทั่วโลก) ใช้ชื่นชมครู

ในวัฒนธรรมจีน ดอกท้อ (桃花) เป็นสัญลักษณ์ของความรักและความโรแมนติก มักปรากฏในบทกวีและวรรณกรรม เช่น ใน 'บทกวีดอกท้อ' (诗经) ส่วนลูกท้อ (桃子) เป็นสัญลักษณ์ของอายุยืนและความเป็นอมตะ ในตำนานเล่าว่าผู้เป็นอมตะกินลูกท้อวิเศษ และในเทศกาลตรุษจีนนิยมประดับดอกท้อเพื่อความเป็นสิริมงคล

桃 สามารถรวมกับคำอื่นได้หลายคำ เช่น 桃红 (สีชมพูเหมือนดอกท้อ), 桃园 (สวนท้อ), 樱桃 (เชอร์รี่) ซึ่งแม้จะไม่ใช่ท้อแท้ แต่ใช้ตัว 桃 เพื่อสื่อถึงผลไม้ประเภทเดียวกัน และ 寿桃 (ขนมเปี๊ยะรูปท้อ) ที่ใช้ในงานวันเกิดเพื่ออวยพรให้อายุยืน ตัวอย่างเหล่านี้แสดงให้เห็นว่า 桃 มีความยืดหยุ่นในการสร้างคำใหม่

คำทั่วไปที่มี 桃 ได้แก่: 桃子 (táo zi) — ลูกท้อ; 桃花 (táo huā) — ดอกท้อ; 核桃 (hé táo) — วอลนัท