วิธีเขียน 哑 (yǎ) — ความหมาย “ใบ้ / เสียงแหบ”

จำไว้ว่าเขียน 口 ก่อน (3 ขีดเป็นกล่อง) แล้วตามด้วย 亚 ซึ่งมี 6 ขีด ระวังอย่าลืมขีดกลางใน 亚 และอย่าเขียน 亚 สลับกับ 业 (yè) ที่ต่างกันตรงขีดล่าง ฝึกเขียนโดยนึกภาพ 'ปาก' อยู่ซ้าย 'ต่ำ' อยู่ขวา

君 (jūn) แปลว่า 'ท่าน' หรือ 'นาย' มี Radical 口 เหมือนกันแต่หมายถึงการออกคำสั่งหรือพูดอย่างมีอำนาจ ส่วน 吝 (lìn) แปลว่า 'ตระหนี่' ใช้ Radical 口 เหมือนกันแต่หมายถึงการพูดที่ติดขัด (เหมือนเสียดายคำพูด) ส่วน 哑 เน้นที่การพูดไม่ได้หรือเสียงแหบ

ใช้เมื่อพูดถึงคนที่พูดไม่ได้ เช่น 哑巴 (คนใบ้) หรือเสียงแหบ เช่น 嗓子哑了 (เสียงแหบ) และในบริบทของอุปกรณ์กีฬา 哑铃 (ดัมเบล) ที่มีลักษณะคล้ายกระดิ่งแต่ไม่มีเสียง

ในภาษาจีน คำว่า 哑 มักใช้ในสำนวน เช่น 哑口无言 (พูดไม่ออก) หรือ 装哑 (ทำเป็นใบ้) ซึ่งสะท้อนวัฒนธรรมที่การพูดเป็นสิ่งสำคัญ และการไม่พูดถือเป็นการสื่อสารอีกแบบหนึ่ง

常见的组合有 哑巴 (คนใบ้), 沙哑 (เสียงแหบ), 哑铃 (ดัมเบล), และ 哑剧 (ละครใบ้) ตัวอย่าง: 他嗓子哑了 (เขามีเสียงแหบ) หรือ 他是个哑巴 (เขาเป็นคนใบ้)

คำทั่วไปที่มี 哑 ได้แก่: 哑巴 (yǎ ba) — คนใบ้; 沙哑 (shā yǎ) — แหบ (เสียง); 哑铃 (yǎ líng) — ดัมเบล