วิธีเขียน 俊 (jùn) — ความหมาย “หล่อเหลาหรือมีความสามารถ”

ลำดับขีด: ขีดแรกคือ撇 (เฉียงซ้าย) ของ亻, ตามด้วย竖 (ดิ่ง) และขีดที่สามคือ撇 สั้นๆ จากนั้นเขียนส่วน 夋 โดยเริ่มจาก撇 อีกครั้ง, 横撇, 捺, 撇, 点 ระวังอย่าให้ส่วน 夋 คับเกินไป ควรให้สมดุลกับ亻 และอย่าลืมจุดที่มุมล่างขวา

伯 (bó) หมายถึง 'ลุง' หรือ 'ผู้อาวุโส' เน้นอายุและตำแหน่ง ส่วน 估 (gū) หมายถึง 'ประมาณ' เน้นการคำนวณ ในขณะที่俊 เน้นความหล่อและความสามารถ ดังนั้นแม้จะมี radical เดียวกัน แต่ความหมายต่างกันชัดเจน

俊 มักใช้ในบริบทที่ชมเชยผู้ชาย เช่น 英俊 (หล่อเหลา), 俊俏 (สวยงาม, ใช้ได้ทั้งชายหญิง), 俊美 (หล่อเหลางดงาม) ใช้ในคำพูดหรือการเขียนเพื่อชื่นชมรูปลักษณ์หรือความสามารถ เช่น 'เขาหน้าตาหล่อเหลามาก' (他长得很英俊)

ในวัฒนธรรมจีน ความหล่อไม่ได้หมายถึงแค่หน้าตา แต่รวมถึงบุคลิกและความสามารถ คำว่า俊 มักใช้กับ '人才' (คนที่มีความสามารถ) เช่น '俊杰' (คนที่โดดเด่น) สะท้อนค่านิยมที่ว่าคนเก่งและดีควรได้รับการยกย่อง

俊 ใช้เป็นคำคุณศัพท์นำหน้าคำนาม เช่น 俊男 (ชายหนุ่มหล่อ), 俊才 (คนที่มีความสามารถ) หรือใช้ในสำนวน เช่น '英俊潇洒' (หล่อเหลาและสง่างาม) ตัวอย่างประโยค: '他是一位俊才，年纪轻轻就当上了经理' (เขาเป็นคนมีความสามารถ อายุยังน้อยก็เป็นผู้จัดการแล้ว)

คำทั่วไปที่มี 俊 ได้แก่: 英俊 (yīng jùn) — หล่อเหลา; 俊俏 (jùn qiào) — สวยงามสะสวย; 俊美 (jùn měi) — หล่อเหลางดงาม