วิธีเขียน 臭 (chòu/xiù) — ความหมาย “เหม็น”

ลำดับขีด: เริ่มจากขีดสั้นบนสุดของ '自' จากนั้นเขียนขีดแนวตั้ง ขีดแนวนอน ขีดแนวนอนสั้น ขีดแนวนอน ขีดแนวนอน แล้วลากเส้นลงมาเป็น '犬' โดยเริ่มจากขีดแนวนอน ขีดเฉียงซ้าย ขีดเฉียงขวา และจุด ระวังอย่าเขียน '自' สั้นเกินไปหรือลืมจุดของ '犬' ที่อยู่ด้านล่างขวา

臭 ใช้บ่อยในชีวิตประจำวันหมายถึง 'เหม็น' ส่วน 臬 (niè) แทบไม่ใช้ในภาษาสมัยใหม่ หมายถึง 'เป้าไม้สำหรับยิงธนู' หรือใช้ในคำว่า '圭臬' (มาตรฐาน) ตัว 臬 ประกอบด้วย '自' กับ '木' (ไม้) ซึ่งต่างจาก 臭 ที่ใช้ '犬' จำง่ายๆ ว่า '犬' คือสุนัขที่ดมกลิ่นเหม็น ส่วน '木' คือไม้ที่เป็นเป้า

ใช้เรียกกลิ่นไม่ดี เช่น 臭气 (กลิ่นเหม็น) 臭豆腐 (เต้าหู้เหม็น) หรือใช้เปรียบเปรยคนที่หยิ่งยะโส เช่น 臭美 (ทำตัวเด่นเกินไป) และใช้ในสำนวน เช่น 遗臭万年 (ชื่อเสียงเสียหายไปตลอดกาล)

ในอดีต '臭' ใช้กับกลิ่นทุกประเภท รวมถึงกลิ่นหอมด้วย โดยคำว่า '臭' เดิมอ่านว่า xiù แปลว่า 'ได้กลิ่น' ต่อมาเมื่อมีการใช้ '嗅' (xiù) สำหรับการดมกลิ่น '臭' จึงเปลี่ยนไปใช้เฉพาะกลิ่นเหม็น และอ่านเป็น chòu ตามที่ใช้ในปัจจุบัน การเข้าใจวิวัฒนาการนี้ช่วยให้จำได้ว่า '臭' เกี่ยวข้องกับจมูกและการรับกลิ่น

臭 มักใช้เป็นคำคุณศัพท์นำหน้า เช่น 臭袜子 (ถุงเท้าเหม็น) 臭鱼 (ปลาเหม็น) หรือใช้ขยายความ เช่น 臭味相投 (ถูกคอกัน, มักใช้ในแง่ลบ) นอกจากนี้ยังมี 臭骂 (ด่าเสียงดัง) และ 臭名昭著 (ชื่อเสียงฉาวโฉ่) การรู้จักคำผสมเหล่านี้จะช่วยให้ใช้ 臭 ได้อย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้น

คำทั่วไปที่มี 臭 ได้แก่: 臭气 (chòu qì) — กลิ่นเหม็น; 遗臭万年 (yí chòu wàn nián) — ชื่อเสียเหม็นโฉ่ไปชั่วลูกชั่วหลาน / ถูกตราหน้าไปตลอดกาล; 乳臭未干 (rǔ xiù wèi gān) — ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม (สำนวนหมายถึง ยังเด็กหรือยังอ่อนหัด)