วิธีเขียน 禁 (jīn/jìn) — ความหมาย “ห้าม, ข้อห้าม”

ลำดับขีดคือ เริ่มจาก 林 (ขีดแนวนอน ซ้าย-ขวา สองชุด) แล้วจึงเขียน 示 (ขีดแนวนอน, ขีดแนวตั้ง, ขีดจุดสองจุด) จำง่ายๆ ว่า 'ป่าก่อน เครื่องบูชาทีหลัง' และอย่าลืมว่าขีดสุดท้ายของ 示 เป็นจุด ไม่ใช่ขีดยาว

禁 และ 祭 ต่างก็มี 示 แต่ 禁 มี 林 ด้านบน หมายถึง 'ห้าม' ส่วน 祭 มี มือ (又) และ เนื้อ (月) ด้านบน หมายถึง 'เซ่นไหว้' ส่วน 票 มี 西 (ตะวันตก) และ 示 หมายถึง 'ตั๋ว' ซึ่งมาจากการเขียนบนกระดาษที่ใช้ในพิธี

禁 ใช้ในป้าย 'ห้าม' เช่น 禁止吸烟 (ห้ามสูบบุหรี่) 禁止停车 (ห้ามจอดรถ) และในคำว่า 禁令 (คำสั่งห้าม) ซึ่งใช้ในกฎหมายหรือข้อบังคับ เช่น รัฐบาลออก禁令ให้หยุดการเผาป่า

ในจีนโบราณ 禁 เกี่ยวข้องกับพิธีกรรมทางศาสนา เพราะป่าศักดิ์สิทธิ์เป็นที่บูชาเทพเจ้า ห้ามคนทั่วไปเข้าไปโดยเด็ดขาด ต่อมาความหมายขยายไปสู่กฎหมายและการปกครอง เช่น จักรพรรดิมี '禁令' เพื่อควบคุมประชาชน

禁 ใช้เป็นคำนำหน้า เช่น 禁止 (ห้าม) 禁烟 (ห้ามสูบบุหรี่) 禁酒 (ห้ามดื่มเหล้า) และในสำนวน 情不自禁 (อดใจไม่ไหว) หมายถึงควบคุมความรู้สึกไม่ได้ ใช้เมื่อเกิดอารมณ์รุนแรง เช่น เขาอดใจไม่ไหวที่จะหัวเราะ

คำทั่วไปที่มี 禁 ได้แก่: 禁止 (jìn zhǐ) — ห้าม; 禁令 (jìn lìng) — คำสั่งห้าม; 情不自禁 (qíng bù zì jīn) — อดใจไม่ไหว