วิธีเขียน 者 (zhě) — ความหมาย “ผู้ที่... / สิ่งที่... (คำปัจจัยใช้เรียกคนหรือสิ่งของ)”

ควรเขียนส่วนบน 耂 ก่อน โดยเริ่มจากเส้นแนวนอนสั้น จากนั้นเส้นแนวตั้งลงมา และเส้นโค้ง向左 注意ส่วนล่าง 日 ต้องเขียนให้แคบและอยู่ตรงกลางใต้ 耂 อย่าเขียนให้กว้างเกินไป เส้นสุดท้ายคือเส้นแนวนอนล่างของ 日 ต้องยาวกว่าด้านบนเล็กน้อยเพื่อความสมดุล

ทั้งสามตัวมีส่วนหัว 耂 เหมือนกัน แต่ 考 (kǎo) หมายถึง 'สอบ' หรือ 'คิด' ใช้กับคำว่า 考试 (การสอบ) ส่วน 耄 (mào) หมายถึง 'อายุ 80-90 ปี' ใช้ในบริบทเกี่ยวกับคนชรา ส่วน 者 ใช้เป็นปัจจัยบอกผู้กระทำ เช่น 记者 (นักข่าว) ดังนั้นแม้หน้าตาคล้ายกันแต่ความหมายต่างกันมาก

者 ใช้เป็นคำปัจจัยเพื่อเรียกบุคคลที่ทำกริยานั้น เช่น 读者 (ผู้อ่าน), 患者 (ผู้ป่วย), 志愿者 (อาสาสมัคร) พบได้บ่อยในข่าว เอกสาร และการสนทนาทั่วไป เช่น '他是作者' (เขาเป็นผู้เขียน) หรือ '我是记者' (ฉันเป็นนักข่าว)

ในภาษาจีนโบราณ 者 ใช้เป็นสรรพนามชี้เฉพาะ หมายถึง 'คนนี้' หรือ 'สิ่งนี้' ต่อมาในยุคราชวงศ์ฮั่นเริ่มใช้เป็นปัจจัยหลังคำกริยาเพื่อระบุผู้กระทำ เช่น 智者 (ผู้มีปัญญา) การเข้าใจที่มาทางประวัติศาสตร์นี้ช่วยให้เห็นว่าภาษาจีนมีการพัฒนาจากคำชี้เฉพาะไปเป็นปัจจัยทางไวยากรณ์

者 มักรวมกับคำกริยาหรือคำคุณศัพท์เพื่อสร้างคำนามบุคคล เช่น 或者 (หรือ) เกิดจาก 或 (บางที) + 者 (ผู้ที่) หมายถึง 'ผู้ที่อาจเป็น' กลายเป็นคำเชื่อม 'หรือ' ส่วน 作者 (ผู้เขียน) มาจาก 作 (ทำ/เขียน) + 者 (ผู้ที่) และ 记者 (นักข่าว) มาจาก 记 (บันทึก) + 者 (ผู้ที่) ตัวอย่างเหล่านี้ใช้ในชีวิตประจำวันและสื่อมวลชน

คำทั่วไปที่มี 者 ได้แก่: 或者 (huò zhě) — หรือ; 作者 (zuò zhě) — ผู้เขียน; 记者 (jì zhě) — นักข่าว