วิธีเขียน 菩 (pú) — ความหมาย “โพธิ์ (มักใช้ในคำว่า 菩提)”

ควรจำไว้ว่า 艹 ต้องเขียนให้กว้างและครอบคลุมส่วนล่าง โดยมีสามขีดที่ชัดเจน ส่วน 咅 ด้านล่างต้องเขียน 音 ก่อนแล้วค่อยเพิ่ม 口 ขีดที่พบบ่อยคือเขียน 口 ก่อน 音 ซึ่งผิด ลำดับที่ถูกคือ 横, 竖, 竖 (ของ 艹) แล้วตามด้วย 点, 横, 点, 撇, 横, 竖, 横折, 横 (ของ 咅) รวม 11 ขีด ฝึกเขียนช้าๆ และสังเกตสัดส่วนให้ส่วนบนใหญ่กว่าส่วนล่างเล็กน้อย

菩 (pú) หมายถึง โพธิ์ ใช้ในศาสนาพุทธ ส่วน 兹 (zī) แปลว่า 'นี้' หรือ 'เติบโต' และ 苧 (níng) หมายถึง 'ต้นป่าน' ทั้งสามมี radical 艹 เหมือนกัน แต่ 菩 มี 咅 ข้างใต้ ซึ่งต่างจาก 兹 ที่มี 幺 สองตัว และ苧 ที่มี 宁 ด้านล่าง จำง่ายๆ ว่า 菩 มี 'เสียง' (音) อยู่ใต้หญ้า ส่วนอีกสองตัวไม่มีความหมายทางพุทธ

菩 มักไม่ใช้เดี่ยวๆ แต่จะปรากฏในคำประสม เช่น 菩萨 (พระโพธิสัตว์) ที่คนไทยรู้จักในฐานะผู้ช่วยเหลือ และ 菩提 (โพธิ์) ที่หมายถึงต้นไม้ที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ หรือใช้ในความหมายเชิงนามธรรมว่า 'ปัญญา' เช่น 菩提心 (จิตที่มุ่งสู่การตรัสรู้) คนไทยอาจพบคำนี้ในวัดหรือบทสวด

菩提 (bodhi) เป็นคำในภาษาสันสกฤตที่แปลว่า 'การตื่นรู้' พระพุทธเจ้าตรัสรู้ใต้ต้นโพธิ์ (Ficus religiosa) ที่เมืองพุทธคยา ประเทศอินเดีย ดังนั้น 菩 จึงเป็นสัญลักษณ์ของปัญญาและการหลุดพ้น ในวัฒนธรรมจีน 菩萨 (พระโพธิสัตว์) คือผู้ที่บรรลุธรรมแล้วแต่ยังกลับมาช่วยเหลือผู้อื่น เช่น กวนอิม ซึ่งทำให้ 菩 มีความหมายถึงความเมตตา

菩 ใช้เป็นคำนำหน้าในคำที่เกี่ยวกับพุทธศาสนา เช่น 菩萨 (พระโพธิสัตว์), 菩提 (โพธิ์), 菩提子 (ลูกประคำที่ทำจากเมล็ดโพธิ์), และ 菩提树 (ต้นโพธิ์) นอกจากนี้ยังมี 瑜伽 (yújiā) ที่ไม่เกี่ยวกับ菩 แต่ใช้ 菩 ใน 菩萨蛮 (ชื่อเพลงโบราณ) และ 菩提祖师 (ปรมาจารย์ในเรื่องไซอิ๋ว) ตัวอย่างที่ใช้บ่อยคือ 菩提本无树 (โพธิ์นั้นไม่มีตัวตน) จากบทกวีของพระสังฆราช

คำทั่วไปที่มี 菩 ได้แก่: 菩萨 (pú sà) — พระโพธิสัตว์; 菩提 (pú tí) — โพธิ์ / ปัญญา; 菩提子 (pú tí zi) — เมล็ดโพธิ์