วิธีเขียน 笛 (dí) — ความหมาย “ขลุ่ย”

ลำดับขีดคือเริ่มจาก 竹 (เขียน 6 ขีดเป็น 2 ฝั่งซ้ายขวา) แล้วตามด้วย 由 (5 ขีด) ระวังอย่าเขียน 由 ให้สั้นเกินไป เพราะจะดูเหมือน 田 ต้องลากเส้นแนวตั้งกลางให้ยาวพ้นเส้นแนวนอนล่าง และจำไว้ว่า 竹 ต้องเขียนให้แคบและสูง เพื่อให้ 由 มีพื้นที่ด้านล่างพอดี

笛 คือขลุ่ย (เครื่องเป่าตามขวาง) 竽 คือเครื่องเป่าลมชนิดหนึ่งคล้ายออร์แกนปาก มีหลายท่อ 竿 คือไม้ไผ่ยาวใช้ตกปลาหรือตากผ้า ทั้งสามมี 竹 เป็นส่วนประกอบ แต่ความหมายต่างกัน: 笛 เน้นเสียงเพลง 竽 เน้นเครื่องดนตรีหลายท่อ 竿 เน้นท่อนไม้ไผ่

คำว่า 笛子 หมายถึงขลุ่ยจีนที่ใช้ในวงดนตรีพื้นบ้าน ส่วน 汽笛 หมายถึงหวูดเรือหรือรถไฟที่ดังเป็นเสียงแหลม 笛声 ใช้เรียกเสียงขลุ่ยโดยทั่วไป เช่น '笛声悠扬' (เสียงขลุ่ยไพเราะ) นิยมใช้ในบทกวีและเพลง

ขลุ่ยจีน (笛子) มีประวัติยาวนานกว่า 8,000 ปี พบจากกระดูกนกในยุคหินใหม่ เดิมทำจากกระดูกแล้วพัฒนาเป็นไม้ไผ่ ตัวอักษร 笛 ปรากฏในจารึกสำริดยุคชาง แสดงถึงความสำคัญของดนตรีในพิธีกรรมและชีวิตประจำวันของจีน

นอกจาก 笛子 และ 汽笛 แล้ว ยังมี 长笛 (ขลุ่ยตะวันตก) 短笛 (ปิคโคโล) และ 笛膜 (เยื่อบางๆ ที่ติดบนขลุ่ยเพื่อให้เสียงกังวาน) เช่น '他吹长笛' (เขาเป่าขลุ่ยตะวันตก) ใช้ในบริบทดนตรีและการเดินเรือ

คำทั่วไปที่มี 笛 ได้แก่: 笛子 (dí zi) — ขลุ่ยจีน; 汽笛 (qì dí) — หวูด, แตร; 笛声 (dí shēng) — เสียงขลุ่ย