วิธีเขียน 聋 (lóng) — ความหมาย “หูหนวก”

ลำดับขีด: เขียน 耳 ก่อน (แนวนอน สั้น แนวตั้ง แนวตั้ง แนวแนวนอน แนวแนวนอน) ตามด้วย 龙 (แนวนอน แนวเฉียง แนวโค้ง แนวโค้ง แนวโค้ง แนวโค้ง) ระวังอย่าเขียน 耳 ให้ใหญ่เกินไป ควรเล็กและอยู่บน ส่วน 龙 ต้องเขียนให้สมดุลไม่เบี้ยว ฝึกเขียนซ้ำจนชิน

聋 แปลว่าหูหนวก (ไม่ได้ยิน) ส่วน 耷 (dā) แปลว่าหูตก (หูฟัง) และ 耸 (sǒng) แปลว่ายักไหล่ (แสดงความไม่สนใจ) ทั้งสามมี 耳 เป็นส่วนประกอบ แต่ความหมายต่างกัน จำง่ายๆ คือ 聋 ฟังไม่ได้ยิน 耷 หูตก 耸 ยักไหล่

ใช้พูดถึงคนที่สูญเสียการได้ยิน เช่น 他耳朵聋了 (เขาหูหนวก) หรือ 聋子 (คนหูหนวก) ในบริบททางการแพทย์ใช้ 耳聋 (หูหนวก) และ 聋哑 (หูหนวกเป็นใบ้) ควรใช้ด้วยความสุภาพ ไม่ใช้เรียกคนตรงๆ ควรใช้คำที่สุภาพกว่า เช่น 听力障碍 (ความบกพร่องทางการได้ยิน)

ในจีนโบราณ เชื่อว่า 'มังกร' เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ มีพลังอำนาจ การนำ 龙 มาเป็นส่วนประกอบในคำว่า 聋 สื่อถึงการไม่ได้ยินเสียงที่ดังมากๆ เช่น เสียงฟ้าร้องหรือมังกรคำราม ซึ่งช่วยให้จำความหมายได้ว่าหูหนวกคือไม่ได้ยินแม้แต่เสียงที่ดังมาก

聋 มักใช้เป็นคำคุณศัพท์หรือคำนาม เช่น 耳聋 (หูหนวก), 聋子 (คนหูหนวก), 聋哑 (หูหนวกเป็นใบ้) นอกจากนี้ยังมี 装聋作哑 (แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินและไม่พูด) ใช้ในความหมายว่าแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

คำทั่วไปที่มี 聋 ได้แก่: 耳聋 (ěr lóng) — หูหนวก; 聋子 (lóng zi) — คนหูหนวก; 聋哑 (lóng yǎ) — หูหนวกและเป็นใบ้