วิธีเขียน 凳 (dèng) — ความหมาย “ม้านั่ง”

จุดที่มักเขียนผิดคือส่วนบน 登 อาจลืมขีดเล็ก ๆ ด้านบน หรือเขียนส่วนล่าง 几 เป็น 儿 การจำลำดับขีดให้จำว่า 'เขียน 登 ก่อน แล้วค่อยเขียน 几' โดย 登 มีลำดับขีดคือ ขีดนอน, ขีดเฉียงซ้าย, ขีดเฉียงขวา, ขีดจุด, ขีดแนวนอน, ขีดแนวตั้ง, ขีดแนวนอน, ขีดแนวนอน, ขีดแนวนอน, ขีดแนวนอน, ขีดแนวนอน ส่วน 几 เขียนขีดเฉียงซ้ายแล้วขีดโค้งขวา

ตัวอักษร 凳 ไม่ค่อยมีตัวที่คล้ายกันมากนัก แต่บางครั้งอาจสับสนกับ 登 (dēng) ซึ่งหมายถึงการปีน แต่ 凳 มีส่วนล่างเป็น 几 เพิ่มเข้ามา คำที่ใช้บ่อยได้แก่ 凳子 (dèng zi) แปลว่าม้านั่ง, 板凳 (bǎn dèng) แปลว่าม้านั่งไม้, และ 长凳 (cháng dèng) แปลว่าม้านั่งยาว

ตัวอักษร 凳 ใช้เรียกม้านั่งหรือเก้าอี้ที่ไม่มีพนักพิง เช่น 板凳 ในบ้านหรือที่สาธารณะ คนจีนมักพูดว่า '搬个凳子坐' (ย้ายม้านั่งมานั่ง) หรือ '坐在凳子上' (นั่งบนม้านั่ง) ในชีวิตประจำวัน ม้านั่งมักพบในสวนสาธารณะ วัด หรือโรงเรียน

ในสมัยโบราณ คนจีนไม่มีเก้าอี้ แต่นั่งกับพื้นหรือใช้เสื่อ ต่อมามีการนำเข้าม้านั่งจากต่างแดน และพัฒนาเป็น 凳 ซึ่งใช้สำหรับนั่งหรือเหยียบ ตัวอักษรนี้สะท้อนวิวัฒนาการของเฟอร์นิเจอร์จีน และการที่ส่วนบนเป็น 登 บอกถึงการใช้ปีนขึ้นที่สูง

ตัวอักษร 凳 มักใช้เป็นคำนามโดด ๆ หรือรวมกับคำอื่น เช่น 凳子 (dèng zi) แปลว่าม้านั่ง, 板凳 (bǎn dèng) แปลว่าม้านั่งไม้, 长凳 (cháng dèng) แปลว่าม้านั่งยาว, และ 圆凳 (yuán dèng) แปลว่าม้านั่งกลม นอกจากนี้ยังมีคำว่า 凳腿 (dèng tuǐ) แปลว่าขาม้านั่ง และ 凳面 (dèng miàn) แปลว่าพื้นผิวของม้านั่ง

คำทั่วไปที่มี 凳 ได้แก่: 凳子 (dèng zi) — ม้านั่ง; 板凳 (bǎn dèng) — ม้านั่ง; 长凳 (zhǎng dèng) — ม้านั่งยาว