วิธีเขียน 拙 (zhuō) — ความหมาย “เงอะงะ, ไม่เก่ง, ถ่อมตัว”

ลำดับขีด: 扌 (แนวนอน, แนวตั้ง, แนวเฉียงขึ้น) แล้วตามด้วย 出 (แนวตั้ง, แนวนอน, แนวตั้ง, แนวตั้ง, แนวตั้ง) ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยคือ เขียน 出 เป็น 山 (ภูเขา) โดยลืมขีดกลาง หรือเขียนส่วนล่างของ 出 สั้นเกินไป ควรฝึกเขียน 出 ให้มีสามขีดแนวตั้งชัดเจน

托 (tuō) แปลว่า ถือด้วยฝ่ามือ หรือ ฝาก ใช้กับมือที่ยกของขึ้น 扛 (gāng) แปลว่า แบกหรือหามของหนักบนไหล่ ส่วน 拙 เน้นที่ความไม่ชำนาญหรือเงอะงะ 部首เหมือนกันคือ 扌 แต่ความหมายต่างกันชัดเจน

拙 ใช้ในภาษาเขียนมากกว่าภาษาพูด มักใช้ในคำถ่อมตัว เช่น 拙见 (ความเห็นของฉันที่อาจไม่ดี) หรือ 拙作 (ผลงานชิ้นเล็ก ๆ ของฉัน) และใช้ในคำว่า 笨拙 (เงอะงะ) เพื่อบรรยายท่าทางหรือการกระทำที่ไม่คล่องแคล่ว

ในวัฒนธรรมจีน การใช้คำถ่อมตัวเป็นมารยาทที่สำคัญ คำว่า 拙 ใช้เพื่อลดตัวตนของผู้พูด เช่น 拙荆 (ภรรยาที่ไม่เก่งของฉัน) สะท้อนให้เห็นถึงค่านิยมการถ่อมตนในการสนทนาของคนจีน

拙 มักรวมกับคำคุณศัพท์หรือคำนามเพื่อสร้างคำประสม เช่น 笨拙 (เงอะงะ) 拙劣 (ฝีมือแย่) 拙计 (แผนการที่ไร้ประสิทธิภาพ) และ 拙笔 (ฝีมือเขียนที่ด้อย) ตัวอย่าง: 他虽然很笨拙，但很努力。(เขาดูเงอะงะแต่ก็ขยันมาก)

คำทั่วไปที่มี 拙 ได้แก่: 笨拙 (bèn zhuō) — เงอะงะ/ไม่คล่องแคล่ว; 拙见 (zhuō jiàn) — ความเห็นอันน้อยนิดของข้าพเจ้า (คำถ่อมตัว); 拙劣 (zhuō liè) — เลวร้าย, ฝีมือต่ำทราม