วิธีเขียน 吾 (wú) — ความหมาย “ข้าพเจ้า, ฉัน (ภาษาเขียนโบราณ)”

ลำดับขีดของ 吾 คือ: ขีดแนวนอน, ขีดแนวตั้ง, ขีดแนวนอน, ขีด折 (หักมุม), ขีดแนวนอน, ขีดแนวตั้ง, ขีดแนวนอน ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยคือการลืมขีด折 ในส่วนของ 五 หรือเขียน 口 เล็กเกินไป ควรฝึกเขียน 五 ให้ชัดเจนก่อน แล้วค่อยเติม 口 ด้านล่าง

吾 ใช้เป็นสรรพนามบุรุษที่หนึ่ง (ฉัน) ในภาษาจีนโบราณ ส่วน 卟 (bǔ) หมายถึงการทำนาย หรือเสี่ยงทาย และ 古 (gǔ) หมายถึงโบราณ ต่างจาก 吾 ที่เน้นการพูดหรือผู้พูด 吾 มี 五 อยู่ด้านบน ในขณะที่ 卟 มี 卜 และ 古 มี 十

吾 เป็นคำที่ใช้ในภาษาจีนโบราณหรือวรรณคดี ปัจจุบันไม่ใช้ในภาษาพูด แต่ยังพบในสำนวนหรือบทกวี เช่น 吾日三省吾身 (ข้าพเจ้าตรวจสอบตนเองวันละสามครั้ง) หรือในชื่อเฉพาะ เช่น 吾皇 (องค์จักรพรรดิของฉัน)

吾 เป็นสรรพนามที่ใช้ในยุคก่อนราชวงศ์ฉิน และยังคงใช้ในวรรณคดีคลาสสิก เช่น ในคำสอนของขงจื๊อ การเข้าใจที่มาของ 吾 จะช่วยให้เห็นถึงวิวัฒนาการของภาษาจีน เนื่องจากปัจจุบันใช้ 我 แทน 吾 แต่ 吾 ยังคงมีความหมายเชิงวรรณศิลป์

吾 มักใช้ในคำประสม เช่น 吾友 (เพื่อนของฉัน), 吾辈 (พวกเรา), 吾国 (ประเทศของฉัน) ตัวอย่างประโยค: 吾友甚贤 (เพื่อนของฉันเป็นคนดีมาก) หรือ 吾辈当自强 (พวกเราควรพึ่งพาตนเอง)

คำทั่วไปที่มี 吾 ได้แก่: 吾友 (wú yǒu) — เพื่อนของฉัน; 吾辈 (wú bèi) — พวกเรา, คนรุ่นเรา; 吾国 (wú guó) — ประเทศของฉัน