吾 (wú) Nasıl Yazılır — Anlamı “Ben (edebi)”

吾 7 çizgiden oluşur: önce 五 yazılır (üstte yatay, dikey, yatay, kanca), sonra 口 altta. En sık yapılan hata, 五'un altındaki yatay çizgiyi 口 ile birleştirmektir; oysa ayrı olmalıdır. Ayrıca 五'un son çizgisi (kanca) sola doğru kıvrılır, düz aşağı inmez.

卟 (bǔ) 'fal bakmak' anlamına gelir ve 口 ile 卜 (fal) içerir; 古 (gǔ) 'eski' demektir ve 十 (on) ile 口 içerir. 吾 ise 五 (beş) ile 口 içerir ve 'ben' anlamındadır. Sesleri ve anlamları farklıdır; 吾 edebi bir zamirdir, 卟 ve 古 ise günlük kullanımda nadirdir.

吾, modern Çincede nadiren kullanılır; daha çok klasik metinlerde, şiirlerde veya tarihi romanlarda 'ben' anlamında geçer. Örneğin, '吾友' (arkadaşım) veya '吾辈' (bizim nesil) gibi kalıplarda görülür. Günlük konuşmada yerine 我 (wǒ) kullanılır.

吾, Konfüçyüs'ün eserlerinde sıkça geçer; örneğin '吾日三省吾身' (her gün kendimi üç kez sorgularım) ifadesi meşhurdur. Bu, karakterin edebi ve felsefi derinliğini gösterir. Ayrıca, eski Çin'de '吾' genellikle kral veya bilge kişilerin kendilerini ifade ederken kullandığı bir zamirdi, bu yüzden saygı ve ciddiyet tonu taşır.

吾 ile türetilen kelimeler genellikle edebi veya resmi bağlamlarda kullanılır: 吾友 (wú yǒu) 'arkadaşım', 吾辈 (wú bèi) 'bizim nesil', 吾国 (wú guó) 'ülkem'. Bu kelimeler günlük konuşmada yerine 我的朋友, 我们, 我的国家 gibi ifadeler kullanılır. Ancak, tarihi dizilerde veya şiirlerde bu formlar canlılık katar.

吾 içeren yaygın kelimeler: 吾友 (wú yǒu) — Arkadaşım (edebi); 吾辈 (wú bèi) — Bizim nesil, bizler; 吾国 (wú guó) — Ülkem, vatanım.