วิธีเขียน 唔 (wú) — ความหมาย “อือ / อืม (คำขานรับ)”

เขียน 口 ก่อนเป็นกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ จากนั้นเขียน 吾 ทางขวา โดยเริ่มจาก 一 (ขีดแนวนอนบน), 十 (กากบาท), 口 (ปากเล็ก), แล้วสุดท้าย 一 (ขีดแนวนอนล่าง) ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยคือการลืมขีดแนวนอนล่างของ 吾 หรือเขียนปาก (口) ซ้ายและขวาไม่สมดุลกัน ควรฝึกเขียนทั้งสองส่วนให้ใกล้ชิดกัน

唔 (wú) ใช้เป็นเสียงตอบรับแบบ 'อือ/อืม' ในภาษาจีนกลาง ส่วน 呢 (ne) เป็นคำช่วยท้ายประโยคที่ใช้ถามหรือยืนยัน เช่น '你呢?' (แล้วเธอล่ะ?) และ 呣 (ḿ) เป็นเสียงตอบรับแบบ 'อือ' ที่ใช้บ่อยในภาษาพูด โดยเฉพาะในหมู่คนใกล้ชิด 唔 มักใช้ในบริบทที่เป็นทางการกว่าเล็กน้อย

唔 ใช้เป็นเสียงตอบรับเมื่อเห็นด้วยหรือรับรู้ เช่น เมื่อมีคนพูดอะไรแล้วเราตอบ '唔' แสดงว่าเราได้ยินและเข้าใจ หรือใช้ในบทสนทนาออนไลน์เพื่อแสดงการรับรู้ แต่ไม่ค่อยใช้ในภาษาทางการหรือการเขียนแบบเป็นทางการ ในภาษากวางตุ้ง 唔 ยังใช้เป็นคำปฏิเสธ เช่น '唔好' แปลว่า 'ไม่ดี' หรือ 'อย่า'

ในภาษาจีนโบราณ 吾 (wú) เป็นคำสรรพนามบุรุษที่หนึ่ง เมื่อรวมกับ 口 จึงเกิดเป็นคำที่ใช้แทนเสียงตอบรับของตัวเอง การใช้เสียง 'อือ/อืม' ในการตอบรับเป็นสากล แต่ในภาษาจีน การเขียนคำเลียนเสียงธรรมชาติ (onomatopoeia) เช่น 唔 สะท้อนให้เห็นว่าภาษาจีนให้ความสำคัญกับการบันทึกเสียงพูดในชีวิตประจำวัน และในภาษากวางตุ้ง 唔 ยังใช้เป็นคำปฏิเสธที่พบบ่อย ทำให้เห็นวิวัฒนาการของความหมาย

唔 มักใช้เป็นเสียงเดียวในภาษาจีนกลาง แต่ในภาษากวางตุ้ง 唔 เป็นคำที่ใช้บ่อยมาก เช่น '唔好' (ไม่ดี/อย่า), '唔該' (ขอบคุณ/ได้โปรด), '唔知' (ไม่รู้) ในภาษาจีนกลาง 唔 ไม่ค่อยนำไปรวมกับคำอื่น แต่สามารถใช้ซ้ำเป็น '唔唔' เพื่อเลียนเสียงพึมพำได้

คำทั่วไปที่มี 唔 ได้แก่: 唔 (wú) — อือ / อืม (คำขานรับ); 唔唔 (wú wú) — อือ ๆ (เสียงพึมพำ); 唔好 (wú hǎo) — ไม่ดี / อย่า (ภาษาถิ่นกวางตุ้ง)