วิธีเขียน 愣 (lèng) — ความหมาย “ตะลึง, อึ้ง, เหม่อ”

ลำดับขีด: เริ่มจาก 忄 (จุด, จุด, ขีดแนวตั้ง) แล้วเขียน 罒 (ขีดแนวตั้ง, ขีดแนวนอน, ขีดแนวตั้ง, ขีดแนวนอน) สุดท้ายเขียน 方 (จุด, ขีดแนวนอน, ขีดแนวนอน, ขีดโค้ง, ขีดแนวตั้ง) จุดที่มักผิดคือการเขียน 罒 ให้เป็น 四 (สี่) ซึ่ง 罒 จะแบนกว่า และต้องจำไว้ว่า 罒 ไม่มีขีดแนวนอนข้างใน

愣 หมายถึง อึ้ง ตะลึง เหม่อ เกิดจากความตกใจหรือครุ่นคิด ส่วน 悃 (kǔn) หมายถึง ความจริงใจ (หายาก) และ 悄 (qiāo) หมายถึง เงียบสงบ หรือ เบาๆ ต่างกันที่ความหมายหลัก: 愣 เน้นที่อาการนิ่งค้าง, 悃 เน้นที่ความรู้สึกในใจ, 悄 เน้นที่เสียงเบา

ใช้เมื่อคนเราตกใจหรือประหลาดใจจนพูดไม่ออก เช่น เห็นอะไรไม่คาดคิด: '他看到这个消息愣住了' (เขาตะลึงเมื่อเห็นข่าวนี้) หรือใช้กับอาการเหม่อลอย: '他上课时发愣' (เขาเหม่อตอนเรียน) เป็นคำกริยาหรือคำคุณศัพท์ที่แสดงอาการนิ่งค้าง

ในวัฒนธรรมจีน การ '愣' มักเกี่ยวข้องกับสภาวะ 'ช็อก' หรือ 'ปล่อยวาง' ชั่วขณะ ซึ่งเป็นแนวคิดที่พบได้ในปรัชญาเซน (禅) ที่เน้นการหยุดคิดเพื่อเข้าถึงความจริง ปัจจุบัน 愣 ยังใช้ในบริบทที่แสดงถึงความไร้เดียงสาหรือซื่อบื้อ เช่น '愣头青' (คนที่หุนหันพลันแล่น)

คำผสมที่พบบ่อย: 愣住 (lèng zhù) หมายถึง ตะลึงค้าง, 发愣 (fā lèng) หมายถึง เหม่อลอย, 愣神 (lèng shén) หมายถึง ใจลอย, 愣头愣脑 (lèng tóu lèng nǎo) หมายถึง ทื่อๆ ซื่อบื้อ ตัวอย่าง: '他愣头愣脑地站在那里' (เขายืนนิ่งๆ อย่างงงๆ)

คำทั่วไปที่มี 愣 ได้แก่: 愣住 (lèng zhù) — ตะลึงงัน, อึ้งไป; 发愣 (fā lèng) — เหม่อลอย / ตกตะลึง; 愣神 (lèng shén) — เหม่อลอย, ใจลอย